piątek, 22 listopada 2019

Wahadło

 

Wahadło, a szczególnie wahadło matematyczne, jest dzisiaj postrzegane przede wszystkim jako abstrakcyjny mechanizm pozwalający zapoznać się z ruchem okresowym w polu grawitacji ziemskiej. Były jednak czasy, i to niedawno, gdy wahadło miało bardziej materialny charakter, służąc do pomiaru czasu i przyspieszenia, a nawet będąc wzorcem długości.

Jego praktyczne zastosowanie zaczyna się w XVII w. Jako pierwsi w swoich zegarach zastosowali je Christians Huygens w Holandii i Adam Adamazy Kochański w Polsce, przy czym wahadło Kochańskiego zostało zawieszone na zawieszce sprężystej, a Huygensa na jedwabnych nitkach. Rozwiązanie Kochańskiego zostało powszechnie przyjęte i przetrwało do czasów współczesnych.

Wahadło jako miernik czasu było ciągle udoskonalane, aby kres swoich możliwości (a może nie?) osiągnąć w zegarach astronomicznych Shorta produkowanych w latach dwudziestych XX w.

Również w XVII w. inny Polak, chociaż pochodzący z terenu dzisiejszych Włoch, Tytus Liwiusz Burattini, w swoim traktacie wydanym w 1675 r. w Wilnie, „Misura universale”, zaproponował, aby wahadło było wzorcem powszechnej miary – metra katolickiego.

Współcześnie cieszą oko (i ucho) zachowane zegary wahadłowe, a dokładnych wahadeł używa się do wyznaczania przyspieszenia ziemskiego.

Chociaż czas świetności wahadeł minął, warto zapoznać się bliżej z teorią i budową tych jakże dzielnych mechanizmów, które z ogromną precyzją, przez dziesiątki i setki lat, potrafią niezmiennie odmierzać czas.

 

Ikona PDF
Wprowadzenie do teorii wahadła

 

 

 


mechanika fizyka zelbet stal drewno mazury
Mechanika
budowli
Fizyka
budowli
Konstrukcje
żelbetowe
Konstrukcje
stalowe
Konstrukcje
drewniane
Materiały
różne